P i e ś ń  W o j n y

Jasny dziedzicu! Groźny Bożycu!
Obrońco nasz!

Słysz swego ludu śpiew! 

To my, to Twoja straż
Z bronią nas oto masz
Na Twych kapłanów zew.

Nie niósł nas wichru wiew

My, wilczyce i woje, drużyny zwołujem swoje
By krasną przelać krew!

Niesiem topory święcone i swe miecze ostrzone
Na wrogów karki.

Łuki szykujem gibkie i strzały liczym szybkie
Jako Twój pocisk szparki

Perunie! Perunie Bożycze!

Przed Twej stajemy oblicze, w bojowy odziani strój
Lecz więcej niż nasze zbroje, klęsk szerzą oczy Twoje
W śmiertelny gdy idziem bój.

Perunie! Przyjmij ofiary!
My rżniemy byki czarne.

W ich krwi zanurzym sztandary.
W ich krwi zanurzym swe dłonie.
Niech widzą krew nasze bronie.
Niech ich ciosy nie idą na marne!

Niech jasny ogień płonie przed Twymi progi,
To my. Twój wieczny huf.

Daj widzieć choć przy zgonie jak giną wrogi.
Twe progi daj ujrzeć znów.

Niech za poległych braci żal,
Zwycięska nasza szerzy stal
Radosną wieść.

Niech po powrocie zza mórz i gór
Pieśń naszych synów i naszych cór
Odda Ci cześć.

Na bój, na lot, na krwawy miot
Imieniem Twoim iść.

Niech nasze męstwo, da nam zwycięstwo
I skroniom dębu liść!

 

Pazur (właściwie: ? Niewiadomski)

1937 - 1939 © ZADRUGA Pismo Nacjonalistów Polskich
Redakcja projektu www.pnpzadruga.pl - Odolan z Gostynia
ontwerp en implementering: α CMa Σείριος